İsias Otel ve Bitmeyen Adalet Arayışı.

6 Şubat 2023’te yaşanan büyük deprem felaketinde yalnızca binalar değil, umutlar da yerle bir oldu.
Adıyaman’daki Grand İsias Otel’in çökmesi sadece bir deprem felaketi değil; ihmallerin, sorumsuzluğun ve göz göre göre gelen bir yıkımın sonucu olarak tarihe geçti.

Bugün gelinen noktada, İsias Otel’in yıkılmasında kusuru bulunan kamu görevlileriyle ilgili dava sonuçlandı. Mahkeme, yargılanan 6 kamu görevlisinden 3’ünü beraat ettirdi, diğer 3 sanığa ise “bilinçli taksirle birden fazla kişinin ölümüne neden olma” suçundan 10’ar yıl hapis cezası verdi. Ancak bu cezalar, adli kontrol şartıyla serbest bırakılma kararıyla birlikte açıklandı.

İşte toplumun vicdanını asıl yaralayan nokta tam da burası oldu.

Bu karar, hukuk kitaplarının sayfalarında yerini almış olabilir. Ancak kamuoyunda, özellikle evlatlarını toprağa veren ailelerin yüreğinde şu soru yankılanıyor:
Bu adil mi?

Çünkü İsias Otel, “doğal afet sonucu yıkılan” sıradan bir bina değildi. Resmî raporlar ve bilirkişi incelemeleri; zemin etüdü yapılmadığını, statik projelerin eksik olduğunu, beton ve donatı kalitesinin standartlara uymadığını ortaya koydu. Yani bu bina, kaderin değil ihmalin kurbanıydı.

Biz yargıç değiliz. Hukuk fakültesi mezunu da değiliz. Ama cahil de değiliz. Gözümüzle gördüğümüzü, aklımızla tarttığımızı inkâr edemeyiz.
Bu çocukların ölümünde ihmaller varsa —ki vardır— bunun karşılığının, sadece kâğıt üzerindeki cezalarla geçiştirilmesi vicdanları yaralamaktadır.

Hayatını kaybeden her çocuk bizim çocuğumuzdur.
Adalet arayan her anne, bizim annemizdir.
Ağlayan her kardeş, bizim kardeşimizdir.

Bu dava artık yalnızca bir ceza davası değildir. Bu dava bir vicdan davasına dönüşmüştür.
Çünkü verilen karar, “Bir daha böyle acılar yaşanmayacak mı?” sorusuna güçlü bir yanıt vermemektedir.
Yargı karar verirken elbette yasalarla bağlıdır. Ancak adalet, yalnızca kanun maddeleriyle değil; toplumun vicdanıyla da ölçülür.
Eğer bir karar, acıyı dindirmiyor, adalet duygusunu güçlendirmiyor ve geleceğe dair güven vermiyorsa; orada sorgulanması gereken bir şeyler vardır.

İsias Otel davası, bize şunu bir kez daha hatırlattı:
Adalet, sadece mahkeme salonlarında değil; insanların yüreğinde de tecelli etmelidir.
Kaybettiklerimiz geri gelmeyecek.

Ama adalet, benzer ihmallerin önüne geçecek kadar güçlü olursa; belki bir gün, başka çocuklar hayatta kalır.
Ve belki o zaman, “yargı” kelimesi, vicdanla yan yana anılabilir.

Muhabir / Editör= SEZER CEMAL GÖZDAĞ